آدمی موجود عجیب بامزه غیر قابل پیشبینی ای است..

که فکر می کنم تا دم مرگ امکان تغییر و تحول دارد..

آذر ماه امسال، حوالی تولدم!آدم تازه ای آفریدم..

دوست ش دارم.. بیشتر از قبلی ها..

آرام تر است.. ساکت تر... سکوت!

شاد...

قدردان..

اوهوم...

خوب که نگاه میکنم بودن م را.. متوجه پخته شدن هایم می شوم..

و یکهو احساس غریبی شدیدی با دخترک "خیلی دیروز ها " می ریزد توی دلم..

گاهی از رفتارش شرمنده می شوم و می خواهم اعلام برائت کنم از هرگونه رابطه بین این دو...

فقط یک چیز...

باید حواس م باشد که جزغاله نشوم در این پروسه پختن و پزیده شدن...

ییک جمله معروف هست که می گوید هر آدمی برآیند چهار پنج نفر دوستان نزدیک ش است

من هم می گویم هر آدمی برآیند عادت ها و رفتارهای روزمره و البته واکنش هایش در سختی هاست..

البته فکر کنم دو تا نظریه بالا را قاتی کنیم چیز بهتری از آب در بیاید..

نمی دانم چرا... اما دوست ندارم با صفت متداول صدایشان کنم...

پس می گویم آنهایی که بنا به دلایلی، به شکل ها و درجات مختلف..

بعضی از قسمت های بدنشان با آنها تقریبا یا کاملا یاری نمی کند..

دیروز درنقش داور ..میزبان گروهی ازاین آدمهای قوی بودیم...

شمارشش ازدستم در رفت ...

آنقدر که گفتم خدایا شکرت ..

کلافه بود آذری ... خیلی خیل وقت پیش تر... خیــــــــــــــــــــــــــــــــلی خیلی ماه قبل تر... ولابلای کلافگی هایش نگران من بود وبازتاب حال بدش برمن.... می ترسید خسته ام کند ...غمگینم کند...کلافه ام کند ...تنهایم کند ... گفتمش : "ببین اذری جانم ،

اول به خودت وفادارباش و خودت را دوست بدار ...

تا قابل اعتماد واحترام باشی...

تنها کسانی که فداکاری های بی فکرشان ستودنی و قابل احترام است ..

پدر ومادر هستند...

اگر کسی را دیدید که آنقدر به دوست داشتن شما وفاداراست که به خودش خیانت می کند ...

ذوقمرگ نشوید...نوچ !

فرارکنید ...

بعد هم ...

بنشینید وخوب فکرکنید چه شد که چنین عتیقه مشکل داری را انتخاب کردید ...